Άρειος Πάγος- Απόφαση: Να καταβληθεί ασφαλιστική αποζημίωση παρά τον όρο εξαίρεσης στο συμβόλαιο

Ο Άρειος Πάγος με πρόσφατη απόφασή του αναγνώρισε την υποχρέωση καταβολής ασφαλιστικής αποζημίωσης λόγω αυτοκινητικού ατυχήματος, παρά την πρόβλεψη όρου εξαίρεσης στην ασφαλιστική σύμβαση (ΑΠ 406/2024).

Σύμφωνα με το ιστορικό της υπόθεσης, η ένδικη αγωγή ασκήθηκε από τους γονείς της ανήλικης παθούσας, που τραυματίστηκε λόγω τροχαίου ατυχήματος, κατά του οδηγού της μοτοσυκλέτας, ο οποίος ευθύνεται για το ατύχημα διότι παραβίασε ρυθμιστική πινακίδα υποχρεωτικής διακοπής πορείας (πινακίδα με ένδειξη STOP), κατά του ιδιοκτήτη αυτής, καθώς και κατά και της ασφαλιστικής εταιρείας στην οποία ήταν ασφαλισμένη. Στη συνέχεια, η εν λόγω ασφαλιστική εταιρεία άσκησε παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημίωσης, σε περίπτωση υποχρέωσής της να αποζημιώσει την παθούσα, λόγω έλλειψης ικανότητας οδήγησης του οδηγού της μοτοσυκλέτας.

Το ανώτατο δικαστήριο επικύρωσε την κρίση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, σύμφωνα με την οποία κατά την αληθή βούληση των συμβληθέντων, με τη συνομολόγηση στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο του όρου περί αποκλεισμού της ευθύνης της ασφαλιστικής εταιρείας, σε περίπτωση ζημίας που προξενείται από οδηγό που δεν έχει την προβλεπόμενη από το νόμο άδεια οδήγησης, δεν έχει σημασία η ικανότητα οδήγησης συγκεκριμένης κατηγορίας δικύκλου, αλλά αρκούσε ο οδηγός να μπορούσε να οδηγεί οποιοδήποτε δίτροχο.

Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με το σκεπτικό του δικαστηρίου, στην ασφαλιστική σύμβαση υπήρχε η πρόβλεψη της εξαίρεσης του ασφαλιστή από την ευθύνη, σε περίπτωση, μεταξύ άλλων, ζημίας, που προξενείται από οδηγό που δεν κατέχει τη προβλεπόμενη από το νόμο άδεια οδήγησης, για την κατηγορία του οχήματος που οδηγεί.

Ωστόσο, ο ως άνω απαλλακτικός όρος κρίθηκε ασαφής ως προς την πραγματική βούληση των συμβληθέντων, ερμηνεύοντάς τον δε χωρίς προσήλωση στις λέξεις, όπως απαιτεί η καλή πίστη και αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 173 και 200 του Α.Κ., έχει την έννοια ότι οι συμβαλλόμενοι, κατά την συνομολόγησή του, απέβλεψαν κυρίως στο γεγονός αν ο οδηγός της ζημιογόνας μοτοσυκλέτας είχε την πραγματική ικανότητα οδηγήσεως μοτοσυκλέτας και όχι στην τυπική μόνο προϋπόθεση της ύπαρξης, κατά τον χρόνο του ατυχήματος, κατάλληλης (για τα κυβικά της μοτοσυκλέτας) άδειας ικανότητας οδηγήσεως.

Εν προκειμένω, το δικαστήριο διαπίστωσε ότι κατά το χρόνο του ένδικου ατυχήματος ο οδηγός είχε την ικανότητα και την εμπειρία να οδηγεί τη ζημιογόνο μοτοσυκλέτα, ενόψει και του ότι οδηγούσε επί μακρόν δίκυκλη μοτοσυκλέτα, και ότι η έλλειψη άδειας οδήγησης της συγκεκριμένης μοτοσυκλέτας, άνω των 100 κυβικών, δεν επέδρασε αιτιωδώς στο ζημιογόνο γεγονός.

Συνεπώς, το Εφετείο, με το να οδηγηθεί στην παραπάνω κρίση, αναφορικά με την αληθή βούληση των συμβληθέντων κατά τη συνομολόγηση στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο του όρου περί αποκλεισμού της ευθύνης της ασφαλιστικής εταιρείας, σε περίπτωση ζημίας που προξενείται από οδηγό που δεν έχει την προβλεπόμενη από το νόμο άδεια οδήγησης, ορθά εφάρμοσε τους ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρων 173 και 200 του Α.Κ., το ερμηνευτικό του δε πόρισμα, στο οποίο, μετά από ερμηνεία του όρου, κατέληξε, είναι σύμφωνο με την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη.

Πηγή : lawspot.gr

Δείτε αναλυτικά την απόφαση στο areiospagos.gr.