Η ανοχή.. στα ασφάλιστρα Υγείας

του Γιάννη Βερμισσώ

Θεωρείται δεδομένο ότι τα ασφάλιστρα Υγείας έχουν αυξηθεί. Θα ήταν καλύτερα να μην είχε συμβεί τόσο για τους ήδη ασφαλισμένους όσο και για όσους σκέπτονται να προσεγγίσουν την ιδιωτική ασφάλιση σε αυτόν τον τομέα. Ωστόσο η πραγματικότητα είναι αυτή. Όποιος θέλει ιδιωτική Υγεία πρέπει να πληρώσει και μάλιστα ακριβά για τα ελληνικά δεδομένα και τον μέσο μισθό της αγοράς. Από την άλλη πλευρά βέβαια η παροχή υψηλών υπηρεσιών, η άμεση πρόσβαση σε ότι υπηρεσία υγείας θελήσει κάποιος, η ταχύτητα αντιμετώπισης των περιστατικών, οι υποδομές φιλοξενίας και η συνολική ανταπόκριση αποτελούν κομμάτι του ιδιωτικού τομέα και αυτό πληρώνεται. Εξάλλου αυτό συμβαίνει παντού. Παίρνεις ταξί και πληρώνει πιο ακριβά από τα μέσα αστικής συγκοινωνίας την μεταφορά σου. Παίρνεις αεροπλάνο και επίσης πληρώνεις ακριβότερα από άλλο μέσο μεταφοράς. Αγοράζεις “φίρμα” σε είδη ένδυσης και είναι πιο ακριβή από το “ανώνυμο”. Παντού λοιπόν ισχύει η διαφοροποίηση των τιμών ανάλογα με αυτό που επιλέγεις να πάρεις. Με την ασφάλεια Υγείας διαπιστώνεται ότι ισχύει το ίδιο. Όμως, υπάρχει ένα όμως.. Γιατί ως ιδιώτης πληρώνεις στα ιδιωτικά νοσοκομεία φθηνότερα απ΄ότι ως ασφαλισμένος. Εκεί είναι η ουσία και το παράδοξο της υπόθεσης. Η διαφορετική χρέωση -όπως καταγγέλλεται- είναι το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί. Διότι τα κοστολογικά στοιχεία είναι ίδια είτε είσαι ιδιώτης είτε έχεις ασφαλιστικό πρόγραμμα. Συνεπώς αυτές οι χρεώσεις των ιδιωτών θα πρέπει να γίνουν σημείο αναφοράς και να επιτευχθούν αντίστοιχες και στα ασφαλιστικά προγράμματα. Η ανοχή στις στρεβλώσεις και στην διακριτική μεταχείριση έχει και κάποια  όρια και δεν επιτρέπεται στις δημοκρατικές κοινωνίες. Μην παραβλέπουμε ότι με την “ίση μεταχείριση” ιδιωτών και κατόχων ασφαλιστικών προγραμμάτων θα επιτευχθεί η εκλογίκευση των ασφαλίστρων και θα ικανοποιηθεί και το “λαϊκό αίτημα” για πρόσβαση των “πολλών” στην ιδιωτική ασφάλιση.